L : เสื้อแดง
K : เสื้อน้ำตาล
H : ดาราสาว Han Hye Jin
P : Park Si Hoo
นี้เป็นช่วงสุดท้ายแล้ว จากนาทีที่ 55:50 ไปจนจบรายการ
L : คุณอาศัยอยู่ที่ไอ้รูหนูนั้นนานแค่ไหน ?
P : ปีครึ่ง
H : คุณไม่เคยคิดที่จะกลับบ้านเลยหรือ?
P : ไม่เคยเลย! เพราะผมนั้นมีความฝันของผม
L : แล้วคุณไปไหนต่อหลังจากที่ออกจากไอ้เจ้ารูหนูนั่นมาแล้ว
P : ในช่วงน้ันเกิดมีอุบัติเหตุทางรถยนตร์ขึ้น ผมอยู่ในรถ Taxi คันหนึ่ง ถนนมันลื่นมากๆจึงทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้นและผมได้เงินมา 5 ล้านวอนเป็นการชดใช้ค่าเสียหาย เกือบจะมากพอที่จะจ่ายเป็นค่ามัดจำค่าเช่าห้อง ( สำหรับอพาตเม้นต์ )
K : คุณเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงอย่างนั้นเชียว
P : ไม่ใช่ ผมไม่ได้ต้องการให้มันเกิดขึ้นอย่างนั้น มันเป็นอุบัติเหตุ
L : อุบัติเหตุหรือ คุณไม่ได้ทำให้มันเกิดขึ้นนะ ?
P : ผมกำลังนั่งอยู่ในรถ Taxi และ Taxi ก็เกิดลื่นไถลเสียการทรงตัวบนถนนที่เปียกและลื่นจากฝนที่ตก และไปชนเข้ากับเสาไฟฟ้าข้างทาง และจากนั้นผมก็ได้ค่าทำขวัญมา 5 ล้านวอน P : และผมก็รีบมองหาอพาตเม้นท์สักห้องหนึ่งในทันที เพียงห้องเล็กๆสักห้อง ตอนนั้นมันเป็นวันอาทิตย์ และผมก็อยากที่จะย้ายเข้าไปเดี๋ยวนั้นเลย ผมเอาสมุดธนาคารที่มีเงินค่าปลอบขวัญก้อนนั้นมาด้วย แต่เพราะมันคือวันอาทิตย์ผมเอาเงินออกมาจากธนาคารไม่ได้ ผมต้องทิ้งของไว้หน้าประตูเพราะเจ้าของห้องไม่ยอมให้ผมเข้าไปจนกว่าเธอจะได้เงินค่ามัดจำ อะไรลักษณะนี้ไม่เคยเกิดขึ้นที่บ้านนอก จากประสพการณ์ครั้งนี้ ทำให้ผมเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งมากยิ่งขึ้นว่า คนที่เมืองหลวงนั้นไม่เหมือนกับคนบ้านนอกอย่างเราๆ ในคืนนั้นผมต้องทิ้งกระเป๋าไว้หน้าประตูและใช้เวลาตลอดคืนที่ร้าน internet ก่อนจะย้ายเข้าไปได้ในวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ผมถอนเงินได้แล้ว
L : มันอยู่ที่ไหนที่ว่านี้ ?
P : Cheongdam-Dong
P : ค่าเช่าเดือนละ 260,000 วอน
H : คุณต้องการที่จะอาศัยอยู่ใน Cheongdam-Dong หรือ ?
P : ผมยังไม่เข้าใจความหมายของมันหรอกในช่วงนั้น ผมมาจากต่างจังหวัด ผมจะไปรู้จักอะไรเกี่ยวกับ Cheongdam-Dong ?
P : แต่รุ่นพี่ของผมคนนี้ซึ่งผมได้ไปถ่ายโฆษณาด้วยอาศัยอยู่ที่ชั้นที่ 5 ดังนั้นผมก็เลยตามเขามาและก็มาที่ Gangnam และ ต่อมาก็ Cheongdam-Dong ดังนั้นผมจึงเริ่มต้นชีวิตของผมก็ที่ Cheongdam-Dong นี้หละ
L : นั้นคือเหตุผลว่าทำไมคุณถึงมาแสดงละครเรื่องนี้ ? P : ไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้นหรอก
L : เดี๋ยวมาสรุปกันหน่อย : จากบ้านที่ Buyeo ซึ่งมาจากครอบครัวเจ้าของที่ดินกว้างใหญ่มหาศาล จากครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวยมา 3 ชั่วอายุคน ตามพ่อที่เป็นอดีตนายแบบมาดูหนัง 007 แล้วเริ่มฝันที่จะมาเป็นนักแสดง พบเพื่อนที่ป้ายรถเมล์และย้ายมาอยู่ที่ โซล หลบหนีออกมาจากพวกฉ้อโกง อาศัยอยู่ใต้ถุนโรงยิม ไปเจออุบัติเหตุเข้า และได้เงินค่าตอบแทนมา 5 ล้านวอน แล้วจึงย้ายมาอยู่ที่ Cheongdam-Dong
P : ผมเพิ่งผ่านไปแถวนั้นไม่นานมานี้เอง และพบว่าผนังที่ด้านนอกได้ถูกทำใหม่แล้วแต่ข้างในยังคงหมือนเดิม พวกเขาเพียงซ่อมแซมส่วนนอกเท่านั้น
L : อย่าไปเอ่ยถึงมันด้วยซ้ำ คนๆนี้ไม่มีดีอะไรที่จะไปเอ่ยถึง P : พูดออกอากาศเลยนะ ....
L : ขึวิตที่ Gangnam นั้นยากลำบากมาก แต่คุณก็น่าที่จะหาผู้จัดการสักคน ถ้าคุณเซ็นต์สัญญากับบริษัทตัวแทนสักเจ้า คุณก็น่าจะมีความก้าวหน้าในอาชีพได้เร็วขึ้น ทำไมคุณไม่ทำอย่างนั้นหละ ?
P : ครับ มีใครบางคนให้นามบัตรกับผมไว้ที่ Gangnam
L : เพราะความหน่้าตาดีของคุณสินะ
P : 555 เพราะผมหน้าตาดี พวกเขาให้นามบัตรกับผมจริงๆ ผมน่าจะเพิ่มเติมประวัติของผมอีกสักหน่อยแล้วไปหาพวกเขา ผมก็ไม่ทราบว่าผมคิดอะไรอยู่ในตอนนั้น ผมเพียงแต่เก็บนามบัตรนั้นไว้แต่ไม่เคยแม้แต่จะหยิบมันออกมาดูด้วยซ้ำ น่าเสียดายอยู่ ผมน่าจะไปหาพวกเขาเสียตั้งแต่ตอนนั้น
H : คุณพยายามที่จะเลือกเจ้าอยู่หรือเปล่า ?
P : ไม่หรอก ในช่วงนั้นผมคิดแต่ว่าการเร่ิมต้นที่ดีคือความสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว ผมคิดว่าในทันทีที่ผมเซ็นต์สัญญากับบริษัทใดก็ตาม ผมจะต้องดัง ก็ไม่รู้ว่าผมไปเอาความมั่นใจในตัวเองอย่างนั้นมาจากไหน
P : ผมคิดว่า " จุดเริ่มต้นที่ดีคือความสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง และต่อมาก็จะได้แสดงในละครที่ดีๆสักเรื่อง แต่แล้ว ช่วงเวลา 10 ปีนั้นก็ผ่านไปง่ายๆอย่างนั้นเอง
L : เรียกว่าคุณผ่านเลยช่วงเวลา 10 ปีนั้นมาในสภาพของนักแสดงที่ไม่มีชื่อเสียงมาโดยตลอด
P : ครับ
L : คุณหล่อเหลาออกอย่างนี้ ผมก็ต้องคิดว่าคุณจะต้องโด่งดังมีชื่อเสียงได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน
H : คุณเริ่มงาน TV ได้อย่างไร ?
P : โดยการเป็นตัวประกอบ ( ไม่มีบทพูด) และ นักแสดงสมทบ ( มีบทพูดบ้าง ) อย่างแรก ประวัติการแสดงของคุณเป็นสิ่งที่สำคัญมาก
H : ครั้งแรกก็เป็นตัวนำเลยหรือ ?
P : ฟังผมก่อน ไปทีละก้าว จุดเริ่มแรกคือใน Music Video -ในฐานะตัวนำ ในเวลานั้น ผมมีแฟนคลับเพิ่มขึ้นมาเป็น 5,000 คน
H : ใครคือนักร้องคนนั้น ?
P : Gavy NJ ในเพลง ชุด " Happiness "
P : ผู้กำกับละครได้มาเห็นผมจากใน MV และจากจุดนั้นที่ผมได้เริ่มแสดงในบทที่มีความสำคัญมากขึ้น
L : แล้วคุณก็ได้เริ่มเก็บสะสมประสพการณ์จากงานหนึ่งไปสู่อีกงานหนึ่ง
P : ครับ และครั้งหนึ่งผมก็ถูกเลือกให้ไปแสดงในหนังใหญ่เรื่องหนึ่ง ถ่ายไปได้หน่อย และก็มีการเตรียมตัวต่อไปอีก 2-3 เดือน แต่หลังจากนั้นเขาก็เปลี่ยนตัวนักแสดง
H : ทำไม?
P : หลายเหตุผลด้วยกัน : เพราะผมไม่มีชื่อเสียง ไม่มีประสพการณ์พอ และ การเตรียมตัวของผมยังไม่เพียงพอ
L : หนังเรื่องอะไร ? ตอนนี้มันผ่านไปแล้ว คุณสามารถพูดได้แล้วตอนนี้
P : เนื้อเรื่องนั้นน่าสนใจทีเดียว ผมเล่นเป็นตำรวจ
L : หนังได้เข้าฉายหรือเปล่า ?
P : การถ่ายทำต้องเลิกล่มไปเมื่อถ่ายได้เพียงครึ่งทางเท่านั้น
P : 1 ปีหลังจากนั้น ผมไม่มีอะไรทำเลยตลอดหนึ่งปีเต็ม ในตอนนั้นผมก็มีละครมาแล้ว 2 เรื่องด้วยกัน และพร้อมแล้วสำหรับการแสดงหนังใหญ่ ผมคิดว่าหนังจอเงินน่าจะเป็นหนทางที่ดีในการแสวงหาความก้าวหน้าของผม
P : ต่อมาก็มีบทละครหนึ่งมาเสนอแก่ผม ผมได้ไปพบกับผู้กำกับ ไปดื่มและพูดคุยกับเขา และเขาก็พูดว่า " Sihoo คุณจะต้องทำมันได้ดี! " ไวน์ในวันนั้นมีรสชาติดีที่สุดเท่าที่ผมเคยดื่มมาเลย และผมก็ไม่ได้ผล่อยหลับไปด้วย ช่างเป็นโอกาสที่ดีอะไรเช่นนี้ ผมจะต้องทำงานให้หนัก แต่หลังจากนั้นสัก 2 วันได้ เขาก็เปลี่ยนตัวนักแสดง พวกเขาเลือกคนอื่นแทน
H : ทำไม ?
P : ผมก็ไม่ทราบ
L : ละครนั้นชื่ออะไร ?
P : ละครได้ออกฉาย ไปแล้ว ผมไม่ควรจะเอ่ยชื่อมันออกมาหรอก
L : มันได้แพร่ภาพหรือ ?
P : ครับ
L : ดังไหม ?
P : ไม่เลว
L : คุณก็ได้ประสพการณ์กับความล้มเหลวอยู่หลายครั้งสินะ ทำไมคุณถึงไม่เปลี่ยนอาชีพเสียหละ ?
P : ไม่หรอก หลังจากที่ผมเริ่มต้นตัดสินใจที่จะมาเป็นนักแสดง ไม่เลยแม้แต่สักครั้งเดียวในชีวิตที่ผมคิดว่าผมจะเลิกล้มกับมัน ผมก็ยังคงคอยไปทดสอบหน้ากล้องอีกหลายต่อหลายครั้งด้วยกัน เพราะความที่ผมเป็นคนขี้อายผมจึงพลาดอยู่นับเป็นหลายสิบหลายร้อยครั้ง ผมไม่น่าจะคอยทำมันซ้ำๆซากๆอยู่อย่างนั้น แต่ผมก็คอยให้กำลังใจกับตัวของผมเองว่าทุกๆอย่างจะต้องดีขึ้นเพราะผมยังเต็มไปด้วยความหวังเสมอ จะต้องมีงานที่ดีกว่า แม้ไม่สำเร็จคราวนี้แต่อนาคตข้างหน้าต้องดีขึ้นแน่นอน ครั้งแรกที่ผมถูกเปลี่ยนตัวนั้นผมรู้สึกว่าได้พลาดโอกาสนั้นไปอีกครั้ง แต่ในวันต่อมาผุ้กำกับอีกท่านหนึ่งจาก SBS ก็เรียกผมไปหา ตอนแรกเขาบอกกับผมว่าเขาอยากได้ผมมาแสดงแต่คิดว่าผมไปรับละครเรื่องอื่นเสียแล้ว เมื่อพวกเขาได้ข่าวว่าผมถูกเปลี่ยนตัวออกไป พวกเขาจึงได้เรียกตัวมาหาในวันรุ่งขึ้นโดยทันที
L : อ้อ! เขารู้ว่าาคุณถูกไล่ออกสิ
P : ไม่ใช่ถูกไล่ออก แค่ถูกเปลี่ยนตัว
H : ละครเรื่องอะไรหรือ ?
P : " How to meet a perfect Neighbor "
ในนาที่ที่ 65 :10 มีฉากใน Perfect Neighbor ขึ้นมา
L : แล้วคุณถูกเปลี่ยนตัวอีกไหมหลังจากนั้น ?
P : นับแต่นั้นมาถนนนก็เริ่มราบเรียบ และ กว้างยาวออกไปมากขึ้นสำหรับผม
L : กี่ครั้งกันที่คุณต้องโทรทางไกลกลับไปที่บ้าน ?
P : ตอนนั้นผมเริ่มใช้ Cellphone แล้ว ผมซื้อ cell phone ใช่แล้ว
L : แม่ของคุณพูดว่าอย่างไร ?
P : แม่คอยให่้กำลังใจผมเสมอมา และบางครั้งแม่ก็ยังส่ง Text ถึงผมด้วย
K : คนที่ครั้งหนึ่งเคยพูดว่า " นรกหมกไหม้อะไรที่คุณมาทิ้งชืวิตไว้ที่นั่นนะหรือ ? " ตอนนี้เธอคงจะพอใจอย่างมากแล้วสินะ
P : ครับ
L : สายลมที่บ้านเกิดของคุณได้พัดดอกพลัมให้ล่วงหล่นลงดินแล้วสินะ บ้าน 3 หลังได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว และ ลูกหลานก็ได้กลายมาเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงแล้ว
P : ผมเคยได้ยินจริงๆกับเรื่องเล่าเป็นตำนานอย่างนี้มาหลายครั้งหลายหนแล้วเมื่อผมยังเป็นเด็กๆอยู่ เคยคิดเสมอว่าจะเป็นน้องชายของผมที่จะเป็นคนที่มีช่ือเสียง ... แต่ตอนนี้มันก็ออกมาเป็นอย่างนี้ไป
L : เคยคิดว่าจะเป็นน้องแต่มันกลับกลายเป็นตัวเองไป
P : น้องชายของผมอาจจะรู้สึกเจ็บปวดได้้ถ้าเขาได้ยินอย่างนี้
L ; คุณคิดว่าอะไรคือ 3 สิ่งที่สำคัญที่สุดกับการที่ PSH ได้ก้าวขึ้นมาเป็นนักแสดงอย่างทุกวันนี้ได้ ?
P : 1. ความเป็นคนหน้าตาดี 2. เป็นคนที่เมื่อตั้งใจทำอะไรแล้วต้องทำให้สำเร็จจนถึงที่สุด -- ดื้อรั้นอดทน 3. มีเป้าหมายที่ชัดเจน 4. จะต้องเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี 5. ลืมเรื่องที่ไม่ดีต่างๆได้ง่าย
L : ผมขอแค่ 3 ข้อ
L : ความดื้อรั้นของคุณ --- เริ่มจากเมื่อคุณยังอาศัยอยู่ที่ต่างจังหวัด
P : เมื่อผมเป็นเด็กตัวเล็กๆในหมู่บ้าน ผมไม่สามารถที่จะวิ่งได้เร็ว แต่ผมสามารถที่จะวิ่งได้ในระยะไกล
L : อย่างนี้เหมาะกับการเป็นนนักแสดงมากกว่า - วิ่งไปได้ไกลกว่าพวกที่วิ่งได้เร็ว
P : เมื่อผมเริ่มต้นตอนแรกๆ ผมไม่รู้อะไรเลย เพียงแค่เข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยที่สอนการแสดง มีสมาชิกอยู่ประมาณ 100 คนเมื่อเริ่มต้น แต่มีเหลืออยู่เพียง 5 คนในช่วงสุดท้าย เพื่อนร่วมชั้นของผมนั้นเลิกไปหล้งจากผ่านไปได้เพียง 2 เดือนเท่านั้น
L : ความดื้อรั้น ความรักในการแสดง ความเป็นบุคคลที่ซื่อสัตย์ น่าจะเป็นอาวุธที่สำคัญของ Park Si Hoo
H : และหน้าตาที่ดีของเขาด้วย
L : บุคลิกที่เป็นคนจริงใจมาจากข้างในของเขา อีกทั้งการที่เขาไม่ใส่ใจจริงจังกับผลประทบที่ตามมา ( NK : คิดว่า Lee หมายถึงการที่เขาไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่โตกับการถ่ายภาพกางเกงชั้นในของเขา ) กรุณาลืมเกี่ยวกับการพูดจาเหลวไหล ไร้สาระของผมด้วย
H : มนุษย์สัมพันธ์ของเขาก็ดีมากๆทีเดียวกับงานแบบนี้ มีคนมากมายอยากได้เขาร่วมทำงานด้วย
K : นั้นจริงหรือ
P : นิดหน่อย
L : เท่าที่ผมเห็น ความสัมพันธ์ของคุณกับผู้เขียนบท ผู้กำกับ ทีมงานนั้นดีมากๆเลย
P : ผมสร้างรูปแบบตัวละครของผมด้วยการพูดคุยกับพวกเขาหลายต่อหลายครั้งด้วยกัน
K : เพื่อให้คุณสามารถเข้าถึงตัวละครนั้นได้ดี
P : ผมเป็นนักแสดงที่ไม่มีปัญหากับการเข้าถึงบทของตัวละคร
L : เป็นบทสรุปทีดี ในตอนต้นๆคุณถูกเรียกขานว่าเป็น " ผู้ชายที่ผู้หญิงอยากยั่วยวน " ต่อมาก็เป็น " หนุ่มมาดเท่ห์ " และตอนนี้ก็มาเป็น " หนุ่มรูปงาม " ....
K หันไปถาม H : คุณคิดอย่างไร ผู้เชี่ยวชาญในการตั้งชื่อ ?
H : ฉันยังไม่เห็นอีกหลายๆด้านที่แตกต่างออกไปของคุณ ดังนั้นฉันอยากจะเรียกคุณว่า " หนุ่มหัวหอม " ที่ต้องคอยปลอกเปลือกออกมาเป็นชั้นๆ แต่ยังคงมีอีกหลายชั้นที่ยังคงเหลืออยู่ข้างในอีก
K : หนุ่มห้วหอม กับ มนุษย์เหล็ก
L : อะไรคือความฝันของคุณ ?
P : ผมอยากจะเป็นนักแสดง ที่ไม่เพียงมีชื่อเสียงรู้จักกันแต่ในประเทศของเราเท่านั้น แต่รวมไปถึงทั่วทุกภาคในเอเชีย
H : คุณอยากจะเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงระดับโลกสิ
P : ผมพูดมากไปกว่านั้นไม่ได้แน่
L : จะมีชื่อเสียงระดับโลก ... ภาษาอังกฤษของคุณเป็นอย่างไร ?
P : Hi!
L : ลองมาพูดว่าคุณนั้นกำลังแผ่กิ่งก้านสาขาของคุณไปทั่วทวีปเอเชียแล้ว แล้วเวลาที่คุณไปที่ญี่ปุ่นหละ ภาษาญี่ปุ่นของคุณเป็นอย่างไร ?
P : ผมเคยเห็นศิลปินต่างชาติที่อยู่ในประเทศของเราที่ภาษาเกาหลีของพวกเขานั้นดีมากๆจนทำให้ความรู้สึกเป็นปริศนาในตัวของพวกเขานั้นเลือนหายไป ดังนั้นผมจะพูดเกาหลีเท่านั้นที่ประเทศญี่ปุ่น -- เพื่อรักษาความลึกลับนั้นให้คงอยู่
K : ไม่ใช่เพราะคุณพูดภาษาเขาไม่ได้แต่เพื่อคงความลึกลับน่าพิศวงของคุณเอาไว้
P : ในบางโอกาส ผมก็จะพูดว่า " Arigato : ( ขอบคุณ)
L : Hi! และ Arigato และภาษาจีนหละ ?
P : Xie Xie ( ขอบคุณ )
K : คุณจะเป็นนักแสดงเพียงคนเดียวที่พิชิตโลกทั้งโลกด้วยคำ 3 คำนี้นะ
ในนาที่ที่ 71 : 20 : ต่อมาก็เป็นการมอบของขวัญให้กับ PSH จากทางรายการ Healing Camp
P : ไม่ใช่หัวหอมนะ
( มันคือกระจกบานใหญ่เท่าตัวคน )
H : พอใจไหม ?
P : มากๆเลย มองดูกระจก สะท้อนภาพความฝันของผมในการมาเป็นนักแสดง
( PSH มองดูตัวของเขาเองในกระจก และพูดขึ้นว่า : " ตาของผมแดงกล่ำไปหมด " )
H : มองดูตัวเองในกระจกทุกวันเพื่อยืนยันกับตัวคุณเองว่าคุณเป็นคนที่ดูดีและหล่อเหลาอยู่เสมอไง
( PSH หันมาพูดกับผู้ชมทางบ้าน ) P : เพื่อที่จะได้มาแสดงความเป็นตัวจริงของผม ผมพยายามอย่างมากๆเลย ไม่ทราบว่าคุณๆจะคิดอย่างไร และจริงๆแล้วผมก็อยากจะทราบด้วยเหมือนกัน กรุณาให้อภัยผมด้วยถ้าผมจะพูดหรือทำอะไรมากเกินกว่าเหตุในบางจุด Ha! Ha! Ha!
(มองดูกระจก )
กระจกวิเศษจงบอกข้าเถิด ใครงามเลิศในปฐมพี ?
ทั้ว Lee , Kim, และ Han ก็พูดออกมาพร้อมกัน : Park SI Hoo!
( จบบริบูรณ์ )
Credits: Chinese subtitles by www.parksihoobar.com. Many thanks!)
credit : www.parksihoo4u.com, thank s !
